________________________________________________________________________________________________________________________

شعروادب فارسی، همواره مُنادی انسانیت ومکارم اخلاقی و مُلهم ازارزش های دینی و ملی بوده است. شعر ارجمند فارسی، همواره مخاطبان خود را از کژی ها و ناراستی ها پرهیز داده و زیباترین مفاهیم را در قالب ابیان دلنشین بیان داشته است.

حکمت های موجود درادب فارسی، به قدری زیبا و موثر در تربیت مخاطب است که تبدیل به ضرب المثل شده و اساتید و علما درپایان درس و بحث، چکیده سخنان خود را با دو بیت شعر به کام مخاطب می ریزند و ماندگارش می کنند، به همین جهت است که شاعران را دراین سرزمین با عنوان «حکیم» می شناسند :

درحیات تن، سفرکردن زتن می خواستم

نیست عالم جای پروازی که من می خواستم

***

زلیخا مُرد از این حسرت که یوسف گشت زندانی

چراعاقل کند کاری که پیش آرد پشیمانی؟

ساحت شعر فارسی، آنچنان پاک و منزه است که حتی عالمان و بزرگان دینی وارد این حوزه شده اند و شعر را محمل مناسبی برای افکار واندیشه های خود برگزیده اند.ائمه ی معصومین(ع) و صالحان و آیات عظام از فیض کاشانی، فیاض لاهیجی، میرزاحبیب خراسانی، کمپانی، علامه طباطبایی، امام خمینی و رهبرمعظم انقلاب، در لحظات خلوت و تنهایی، به شعر روی آورده اند.

شاعران بزرگ مانند خواجو، شعر را الهامی از سوی باری تعالی می دانند

آن که هم اول است و هم آخر

آن که هم باطن است و هم ظاهر

برقع ازصورت سخن بگشاد

شمع معنی به دست خواجو داد

و نظامی می گوید :

پیش و پسی بست صف کبریا

پس، شعرا آمد و پیش، انبیا

بلبل عرشند سخن پروران

باز چه مانند به آن دیگران

پرده رازی که سخن پرور است

سایه ای از سایه پیغمبراست

هر رطبی کز سر این خان بُود

آن، نه سخن، پاره ای ازجان بُود

اگرچه، امروزه نامحرمانی وارد این حرم شده اند و با توصیفات سکس و عریانی و تنانگی، سکس را به جای عشق می ستایند و... بگذریم.

اما، اصالت شعرو ارزش های آن هرگز تزلزل پیدا نمی کند و بر ارجمندی شعر اصیل افزوده می شود  و تشنگان این وادی، به دنبال چشمه های زلال شعر اصیل فارسی می گردند تا کام دل و جانشان را با طراوت های آن، سیراب کنند.

خوشبختانه، این چشمه های معرفت و اندیشگی، هنوز می جوشند وجریان دارند ، یکی از نمونه های این جوشش، وجود عزیز ارجمند، استاد رضا اسماعیلی است و مجموعه«زنده بادا عشق»، که پیوند اندیشه و احساس خود را با گنجینه ارزشمند ادب این سرزمین کهن، به رُخ مخاطب می کشد و پاسداری از اصالت های شعروادب  گذشته را، نشان می دهد.

ساحتی منزه، زبانی سالم، اندیشه ای پاک، با احساسی پیوند خورده با ریشه های ارزشمند ادب فارسی، این میراث بزرگ نیاکان مان، در مجموعه غزل های این شاعرمحجوب و مهربان، پنجره ای با طراوت و زیبا، به دنیای شاعرانگی های امروز و دیروز می گشاید و مخاطب را مهمان تنفس پاک و پاکیزه خود می کند.

این کتاب، پنجره ای ست که مشام جان ما را با عطر نسیمی که از کوچه های شعر حافظ و سعدی و نظامی و صائب و...می گذرد، نوازش می دهد.